در زلال اين سكوت با كوله باري از غرور

                               بي حرف بي حرف مانده ام

                       تنها به ياد يك نفر ، لبريز از عشق و سفر

                                    تنهاي تنها مانده ام

                      در تن تبي دارم از او ، از سوزش عشق چو او

                                    بيمار بيمار مانده ام

                      در چشم پر غوغاي او ، در مستي سوداي او

                                  رسواي رسوا مانده ام

                        خواهي مرا جانا بيا ، در اين جهان پر جفا

                                   تنها به يادت مانده ام.

  "    امروز كه سر مستم از  آهنگ صدايت

             بگذار بخوانم غزلي تازه برايت

                   بگذار بگويم كمي از نرگس چشمت

                        از شعله ي پنهاني گيسوي رهايت

   بگذار بگويم كه نگاه تو مرا كشت

          بشمار مرا جزو يكي از شهدايت

             چون حادثه مي ماند حضور تو شب پيش

                    اي كاش كه تكثير شود حادثه هايت

      ديروز صداي تو كه از آينه بر خاست

          يكباره دلم ريخت در آغوش صدايت

              امروز من و اين غزل و اين تن تبدار

                     آماده ي مرگيم ... بميريم برايت! "

"    با گل گفتم ابر چرا مي گريد

                                         ماتمزده نيست بر كجا مي گريد

گل گفت اگر راست همي بايد گفت

                                        بر عمر من و عهد شما مي گريد"

 " آسمان هر چند خلقي تنگ داشت       

               پاس ما ديوانگان با سنگ داشت

                          گرچه  از ما بي سران – سرها شكست  

          عاقلان را سنگ مي لنگد به دست

                 ما بسر برديم بعد از سنگسار

                            سر شكست از سنگ ، در پايان كار

    عاقلان ، ديوانه تر از ما شدند                    

            خسته از كودك مزاجي ها شدند

                    با سر ما سنگ را بازي خوش است      

                         كودكان را سنگ اندازش خوش است

                                 بسكه خواندي هر سفر ديوانه مان           

        سنگ شد گنجشك ذهن كودكان

                    سنگ ؟ آري ، از محك سرشار بود               

                                 وز جنون ما ، عياري مي نمود

          گر بسنگي عهد سستم كرده اند               

                     در شكستن ها درستم كرده اند..."

    ".... و تباهي آغاز يافت

      سرود آنكه برفت و آنكس كه بجاي ماند

            آنجا كه عشق غزل نيست

                     من عشق را سرودي كردم

                             پر طبل تر زمرگ

                                    طرف ما شب نيست

       صدا با سكوت آشتي نمي كند

              كلمات انتظار مي كشند

                        من با تو تنها نيستم ،

                            هيچ كس با هيچ كس تنها نيست

                                     شب از ستاره ها تنهاتر است....."