"     مي روم اما دلم را نزدتان جا مي گذارم

                  روي زخم بالهايم باز هم پا مي گذارم

                            رهسپار شهر دردم ، آدمكها با شمايم

          روح خود را با خودم يك لحظه تنها ميگذارم "

                          مي روم اما نه بدرودي نه اشكي نه اميدي

                                   پشت سر منزل به منزل هستي ام را ميگذارم

     يك دهان پيغام بر لبهاي خاموشم نشسته

                  مي روم پاجاي پاي قاصدكها مي گذارم

عاشقي مقدور هر عياش نيست

                  غم كشيدن صنعت نقاش نيست

      خاک دیگر بر سر مژگان بی نم می کنم

                                           دست دل می گیرم و دریوزه ی غم می کنم

                              " امشب از این دریچه بیا

                            در برابر دیدگان تو خواهم مرد

                                       کی می آیی؟

                           امشب هوای چشم من بارانی است

                      دلم را می خواهم پیش همین باران جا بگذارم

                          کاشکی زخم تو در جان داشتم

                             مرکبی از نسل طوفان داشتم

                              کاشکی جان فراوان داشتم... "

  كسي آرزو داشت عاشق نباشم

     تو در كوچه هايم غزلخوان نباشي

         كسي آرزو داشت اشك در ديدگانم

              نگاهم در او عشق و ايمان نباشد

                   مبادا نيايي ومن پ‍‍ژمرده گردم

                          عروس پگاه زمستان بمانم

                               تو كاري بكن تاكه تنها نمانم

                                       تو كاري بكن كه تا فصل رويش

                                             زچشمان من اشك شادي ببارد ..

 تا تبسم بهاران بر پاییز نگاهم مستولی شود ترا در انتظارم

" سرايي را كه صاحب نيست ، ويراني است معمارش

            دل بي عشق مي گردد خراب آهسته آهسته "