"  معلم چو آمد ناگه کلاس ، کلاسی همچو شهری فرو خفته در خواب بود.

 معلم جوان بود  در آن زمان، ولیکن جوانی از او رخت بر بسته بود.

   سکوت غم آلود کلاس، صدای درشت معلم شکست.

    بیا احمد بیا درس امروزت را بخوان

    بیا تا که دائم، آن جا که سعدی چه گفت:

     احمد:    بنی آدم اعضای یکدیگرند                که در آفرینش ز یک گوهرند

            چو عضوی به درد آورد روزگار              دگر عضوها را نماند قرار

             تو کز - تو کز- توتوتو............

    ای وای  ای وای که تمام شعر یادش نبود  . معلم بانگ سر داد ای احمد کودن

     بی شعور چرا نخواندی تو تمام درس خود به مانند دیگر رفیقان خود.

     احمد گفت : که آنان به دامان مادر خوشند و من بی وجودش نهم سر بخاک

      معلم گفت:  به من چه که مادر ز کف داده ای؟ به من چه که وجودت پر از کینه است؟ .

      احمد گفت : صبر کن کمی صبر کن شعر به یادم رسید

       تو کز محنت دیگران بی غمی                 نشاید که نامت نهند آدمی  "

      دو دلداده  که عاشق هم بودند  و بدون دیدار زیستن نمی توانستند.

     با خواندن يک جمله معروف از هم جدا مي شوند تا يکديگررا بیازمایند

    و هر کدام در انتظار دیگری چشم به راه بودند ، چون هر دو به صورت

     اتفاقي به جمله معروف ويليام شکسپير بر خورده بودند :

  « عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال توست و اگر برنگشت

   از قبل هم مال تو نبوده ......

                                  از کوچه که می آمدم

                            غم را

             در نگاه متبسم همسایه گم کردم

  من همان دختر خاموشی هایم

       که مرا مردی شب زده 

            ------ از دنیا برد

                وبه دست تب دار اندوه سپرد

                      من همان شاعر بی نام و دلم

                          که مرا شاعری از شهر فسون

                             به فریبای دل سنگی خود

                               روح طناز مرا

                                  ------- می پژمرد

                                       من چو پاییز شدم

                                           و- تنم در غربت درد

                                   سوز تنهایی خویش را شعر سرود.

                اگر کنار تو باشم ، همیشه می گویم

                          برای زیستن اینک بهانه دارم من

                       "   ما ، هر دو ما.......

                           آن قدر یکی هستیم

                            که شب نمی تواند

                           آن قدر  آسمان باشد

                         آسمان آن قدر پر خورشید

                      آن  قدر که من در تو منم........   "

    همچو موسی در پی طور بلند

      همچو عیسی بر گهواره ی مادر ناطق

        همچو ابراهیم در قربانگاه

           همچو ایوب صبور

             همچو داوود خوش آواز سرود

                همچو یونس نهان در ماهی

                   همچو یعقوب بیاد یوسف

                     همچو یک راز شقایق

                       که محمد (ص )می خواند

                          و علی (ع ) می فهمید

                              و دو چشم زهرا (ُ س )

                                پای در مرکب ابر

                                   به دیدار پدر ، زار زار می بارید

                                      من ترا چون کودک

                                          پاک و معصوم

                                           به اندازه ی یک روز قشنگ

                                               دوست می دارم....

                             " همسایه ، دوست ، آشنا

             هرگز مگو که یک دروغ کوچک قلب بزرگ ترا

                           آلوده نمی سازد

                           از بزرگان نقل است که:

          دروغ مهمانی است که اگر یک بار میزبانش شدی

                        فردا صاحبخانه ات می شود. "

        در تنهایی یک باغ پژمردم..........

   مثل تمام شبهای جمعه دلم گرفته

         هوای چشمام ابریه

                امشب به اندازه ی تمام تنهاییهام گریه کردم

     تو که اندازه ی تنهاییا مو نمی دونی

          امشب دلم شکست

               از بی همدمی ، از بی مهری ، از بی تفاوتی.........

     تو  چه می دونی تنهایی یعنی چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

          تو از انتظار چه می دونی

                   آن هنگام که بر آستان خانه چشمانت را  بدوزی

             و کسی هرگز  نیاید.......................

    به سحر سپرده بودم

          که غمت نسیم وار است

               وشبی که ماه بوسید

                     غم تو چه ناگوار است

                          تو همیشه روز بودی

                                 چه شده غروب گشتی؟

                                      چه شده که روزهایم

                   زغمت کبود گشته؟

              به کجا سفر نمودی؟

          زسفر چه خیر دیدی؟

                                تو چگونه دل بریدی؟

                                          من شبی بیاد دارم

                                                   که به گریه ره سپردم

                                                       ---  و نسیم شب چه آرام

                                                               غم دوریت به من داد.

    *  بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را*

                        تو می دانی چه می خواهم

                    نمی دانم چرا اینهمه دلتنگی گریبانم را می فشارد

           بارالها دستانم را در آسمانت بفشار

                            تا اندوه از چشمانم محو گردند..........

     "  مادری رفت از سر شوق                           جامه ای شیک بهر خویش خرید

          دختر چهار ساله با قیچی                          بخشی از دامن لباس درید

          مادر از سر خشم سوزن را                     چند بار به دست طفل خلید

           شد سیاه دست طفل بهر نجات                     دکتر آن عضوناگزیر برید

           طفل بعد از عمل چو دیده گشو د                 دست خود را بجای خویش ندید

            دست دیگر نهاد بر بازو                           بنگر اینجا چه رقتی است پدید

           گفت با ناله مادرا زین پس                          نبرم جامه، دست من بدهید

          این بگفت و مرد .......مادر نیز                    مرد تا این سخن ز طفل شنید

            مادران عزیز این پندیسست                       که زغفلت به مادری چه رسید "

"   زنی را در وفا این بود کردار                                     تو چون او باش اگر هستی وفادار

         اگر یاری کنی باری چنین کن                          عزیزان را وفاداری چنین کن

              پسر می گفت که ای مادر کجایی        چو دست من فرو بست این جدایی

                   چو آتش آمدی چون دود رفتی    به دیدار پدر بس زود رفتی  "

  تو از سراشیبی کدامین بلندی به هبوط قلب من رسیدی

               که من اینگونه مجنون وار ، ردای اندوه بر دوش کشیده ام

"  می گفت چشم مستش با طره ی سیاهش

                                      من دم دهم فلان را ، تو در ربا کلاهش

  یعقوب را بگویم یوسف به قعر چاهست

                                   چون بر سر چه آید تو درفکن به چاهش  "  

 "   دردی اگر داری و همدردی نداری ،

         با چاه آن را در میان بگذار !

             با چاه

                 غم روی غم انداختن دردی است جانکاه !

     ----

       گفتند این را پیش از این ، اما نگفتند ،

              گر همرهان در چاهت افکندند و رفتند !

                       آن گاه دردت را کجا فریاد کن .

                              آه!! "