|
به چشم عاشقت قسم من عاشقانه رفته ام به رنگ چهره ات قسم من عارفانه دیده ام که چشم شب بیاد تو ستاره بار می شود که رنگ شب بیاد تو پر از بهار می شود تو می روی زچشم من بمان که دل بیاد تو چو روز بی ترانه می شود تو می روی و قلب من چو خسته ای به خواب خود اسیر آشیانه می شود تو ای عزیز همسفر بگو به رنگ شب قسم نگاه من برای چه پر از بهانه می شود. + دوشنبه سی ام مهر 1386 20:58 نگارنده ستایش نرگسی |
هر گز در زندگیم نبودنت را باور نکردم
و در نبودنت ، زندگیم را - مثل شهاب در شب ابری در اضطراب سفر زیستن را بر دوش چشمهایم تحمل کردم ابرها شاهدند که بعد از رفتن بی وداع تو بر چهره ی آینه شکستم... + دوشنبه سی ام مهر 1386 15:53 نگارنده ستایش نرگسی |
در سکوت عاشقانه ی هر بهار
دلم را به پاییز نگاهت پیوند می زدم تا شاید تو هم بهاری شوی آنقدر تکرار کردم که در این تکرارها پاییزی که نه ، زمستانی شدم. + دوشنبه سی ام مهر 1386 15:5 نگارنده ستایش نرگسی |
+ دوشنبه سی ام مهر 1386 14:49 نگارنده ستایش نرگسی |
تو اگر ستاره بودی همه شب ستایشم من تو اگر بهاربودی همه فصل خواهشم من تو اگر سپیده بودی همه صبح عاشقم من همه شب ستایشم من تو بیا ستاره ام شو همه فصل خواهشم من تو بیا بهار من شو همه صبح عاشقم تو بیا سپیده ام شو بخدا قسم دل من بجز از تو غم ندارد بخدا قسم سر من بجز از تو تب ندارد بخدا قسم که سینه زغمت سپر ندارد بجز از تو غم ندارد بخدا قسم دل من بجز از تو تب ندارد بخدا قسم سر من زغمت سپر ندارد بخدا قسم .... بخدا قسم که سینه زغمت سپر ندارد بجز از تو غم ندارد....... + دوشنبه سی ام مهر 1386 0:21 نگارنده ستایش نرگسی |
تا کجا................. روزهاست که به انتظار رو به پنجره ی تنهایی چشم به دستهایت دارم که شکوفه بارانم کنی تو می آیی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ + یکشنبه بیست و نهم مهر 1386 23:41 نگارنده ستایش نرگسی |
در عصر ما با وجود موبایل و اینترنت جایی برای نامه های عاشقانه نیست قسم به آسمان قسم به آب و آینه قسم به سیب که گویند هر چه وصال است از اوست منتظر روزی هستند دستانم...... + یکشنبه بیست و نهم مهر 1386 19:44 نگارنده ستایش نرگسی |
حرفهای زیادی دارم گفتی با هم.......... قول بده با من تا انتها میای تا اونجایی که فقط خدا باشه وتو ومن باشم وزندگی بگو با من می مونی... + یکشنبه بیست و نهم مهر 1386 19:39 نگارنده ستایش نرگسی |
هميشه تو يه ارتفاع بالايي از جو، ديگه ابر وجود نداره. هر وقت آسمون دلم ابري میشه میدونم به اندازه کافي اوج نگرفتم + جمعه بیست و هفتم مهر 1386 22:37 نگارنده ستایش نرگسی |
من غمگین بارانم مثال قاصدکهایی به روی آب دریایم تنم از زخم غمهایت ............................! + جمعه بیست و هفتم مهر 1386 18:32 نگارنده ستایش نرگسی |
تو چه می دانی که غمگینی نگاهم همیشه بارانی است تو کی خواهی دانست که من از انتظار و امید خسته و دلگیرم تو کجایی که من اینگونه پریشانم رویاهایم گریبانم را می فشارند و مرا دیگر توان زندگی نیست .............. + جمعه بیست و هفتم مهر 1386 17:55 نگارنده ستایش نرگسی |
+ جمعه بیست و هفتم مهر 1386 11:42 نگارنده ستایش نرگسی |
" گفتمش دل می خری پرسید چند گفتمش دل مال تو تنها بخند خنده ای کرد و دل از دستم ربود تا بخود باز آمدم او رفته بود رد پایش روی دل جا مانده بود. " + پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386 18:45 نگارنده ستایش نرگسی |
+ چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386 20:22 نگارنده ستایش نرگسی |
نمی دونی اندازه ی دلتنگی هام و کاش می دونستی پاییز که میشه با برگای زرد از آسمون دلم بارون غم می ریزه من منتظره یه عالمه مهمونم تو نمی دونی آخه چشمای من واسه همه سفره داره سفره ای اندازه ی تموم غمهای دنیا میتونم گریه کنم میتونم زیر بارون اشک بریزم خدارو صدا کنم بهش بگم دلم کوچیکه مث یه قلب قناری بهش بگم خسته شدم ......... خداجون بارون میاد قلب من از قصه می گیره کمکم کن که دلم ازین همه غمها نمیره + چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386 20:9 نگارنده ستایش نرگسی |
+ چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386 20:1 نگارنده ستایش نرگسی |
صادقانه ترا به ضیافت وداع فرا خواندم وتو... چون مشتاقی همیشه منتظر دست در دستم گذاشتی وبا گرمی نگاهت با من وداع گفتی و من تنها در آن ــ هنگام بود که دانستم ترا چه ارزان به بی وفاییت فروختم! + چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386 18:53 نگارنده ستایش نرگسی |
" گل گفت به پروانه از دست تو دلگیرم دیگر برو از پیشم از دیدن تو سیرم هی آمدی و رفتی احوال مرا دیدی یکبار نپرسیدی از چیست که بیمارم با این همه زیبایی پروانه کمی گردید رو کرد به گل زیبا آهسته از او پرسید احوال دل او را " + چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386 13:35 نگارنده ستایش نرگسی |
مهراوه ی من !
من پر شکوهترین سرودهای عالم را در ستایش تو - ای دختر آفتاب - خواهم سرود ای غزل غزل های دل من !
مهراوه ی خوب من ! من از اقصای زمین می آیم از اقلیم های افسانه دریاهای ناشناس سرزمین های غریب من از معراج آسمان ها می آیم ای خوبی خوب ! آئینه ی مهر ! پیش از آنکه تو باشی چه می دانم مهراوه ی من ، افسانه ی من ! چه می دانم ؟ شاید به جستجوی تو می رفتم که گفته بودند بر بالای کوه پارناس نه دختران زئوس زندگی می کنند: الهه ی عشق ، الهه ی موسیقی ، الهه ی نقاشی ، الهه ی .................... و رسیدم.... دختران زئوس بودند و تو نبودی ....... و سراغ ترا از آنان گرفتم ، ندانستند..... اما ترا می شناختند.............. هر کدام خود را به گریبانم من می افکندند که.......... مهراوه ی تو شبیه من است........ که می داند ؟ من می دانم مهراوه ! من می دانم ای باران تند بهاری ! از کدامین افق آمده ای ؟ چشم بر راه تو بودم که تو کی می آیی بر سر شاخه ی سر سبز امید دل من..... که تو کی می خوانی؟.......... و من ، مهراوه ی من از هر دلی که از یادی تپیده است و از آن ترانه ای روییده است سراغ ترا خواهم گرفت رنجم نه دیگر تنهایی که جدایی است و اضطرابم نه زاده ی بی کسی که بی اویی و کسی چه می داند : دلی که از بی کسی غمگین است هر کسی را می تواند تحمل کند مهراوه ی من ! انتظار گم کردن تو است غربت غم دوری تو اضطراب درد بی تو ماندن غم ، داغ بی تو زیستن من در خلوت تنهایان برای تو گریسته ام در همه ی دلهای عاشق به خاطر تو تپیده ام همه ی چشمهای خوب از دل من اشک ریخته اند همه تو بوده ای ای الهه ی مشرقی......... مهراوه ی من! + چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386 12:47 نگارنده ستایش نرگسی |
حرفهای نگفته بسیار دارم حرفهایی که چشمانم سالهاست برایش می گرید و قلبم سالهاست که به امید شنیدنت می تپد بگو در کدامین سمت وسویی بگو مرا به که سپرده ای که من اینگونه در تلاطم ثانیه ها آواره ام دستم بگیر ................ تمام اوج صدایم لبریز از تمناست به من باز گو به من بازگو کجا ترا بیابم بخدا قسم خدایا در سجاده ام نیستی در قبله ام نیستی تو در منی و من دور از تو چه کرده ام که مرا به خود وا نهاده ای بار الها چگونه مرا بخود وا نهاده ای من که با تو اینگونه گنهکارم............ تمنایت میکنم دستم بگیری ملتمسانه قدمهای خاکی زمین را به جای گامهای استوارت می بوسم عاشقانه بر کوههای استوارت به جای شانه هایت تکیه می زنم مستمندانه دستم را بسوی آسمانت که گمان دستهایت هستند دراز می کنم دستم بگیر ................ + چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386 11:44 نگارنده ستایش نرگسی |
بارالها... رو به قبله ات می ایستم و............... سوگند به آسمان که تمام ستایش توام. هر نسیم که آسمان چاک چاک قلبش را به تو تقدیم می کند یاد مرا بارانی دار باران شدم .. تا............ بر سینه پر سنگلاخت ببارم سبزه زاری شدم تا مرغک نگاهت را همراهی کنم ستاره بار شدم تا آسمان دل تنگیت را جلا بخشم زیبا شدم تا.......... اما تو سپیده ای گشته ای که هیچ آفتابی ترا روز نمی کند. + سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 23:59 نگارنده ستایش نرگسی |
آرزوهایم طراوتی شاعرانه می گیرند تا هر سحر وضوی مهربانی گیرم تو نمی دانی ! در بارانی ترین شب خدا هم برای غصه هایم اشک بارید. + سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 23:9 نگارنده ستایش نرگسی |
من در شگفتم که تو بی آهنگ صدایم چگونه می توانی من که نتوانم تو چگونه بی خبر از من زندگانی در غربت می توانی من که نتوانم تو کجایی که من اینگونه در تپش نگاه باران غرقم در سکوت سخت تنهایی خویش مدهوشم ......................... + سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 18:6 نگارنده ستایش نرگسی |
عاشقی محنت بسیار کشید تا لب دجله به معشوق رسید نشده از گل رویش سیراب که فلک دسته گلی داد به آب نازنین چشم به شط دوخته بود فارغ از عاشق دلسوخته بود دید در روی شط آید به شتاب نوگلی چون گل رویش شاداب گفت به به چه گل زیبایی است لایق دست چو من زیبایی است حیف ا زین گل که برد آب او را کند از منظره نایاب او را زین سخن عاشق معشوق پرست جست در آب چو ماهی از شست خوانده بود این مثل آن مایه نا ز که نکویی کن و در آب انداز خواست آزاد کند از بندش اسم گل برد و به آب افکندش گفت رو تا که زهجرم برهی نام بی مهری بر من ننهی مورد نیکی خاصت کردم از غم خویش خلاصت کردم باری آن عاشق بیچاره چو بط دل به دریا زدو افتاد به آب دید آبیست فراوان و درشت به نشاط آمد و دست از جان شست دست و پایی زدو گل را بربود سوی دلدار پرتاب نمود گفت : ای آفت جان سنبل تو ما که رفتیم بگیر این گل تو بکنش زیب سبو دلبر من یاد آبی که گذشت از سر من جز برای دل من نوش مکن عاشق خویش فراموش مکن خود ندانست دگر عاشق ما که زخوبان نتوان خواست وفا عاشقان را همه گر آب برد خوب رویان همه را خواب برد + سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 13:5 نگارنده ستایش نرگسی |
بی تو بودن غزلی است که هیچ شاعری نسروده چگونه می توانستیم چشمانمان را به گریزگاه نگاهت پیوند زنیم ، هنگامی که دستان مهربانت را به خماری عاطفه مان پیوند می زدی . دلتنگ توأیم ، دلتنگ بی تو بودن . دلتنگ لحظه های ترد انتظار که سالها بر چهره در نقش خواهد گرفت. تو یاس خانه مان بودی پیچک صبور زنده بودن و زندگی کردن که بر شانه خانواده آویخته شده بودی.چه شد که ناگاه چون نیلوفران آبی غم زیستن چهره ی مهربانت را فرا گرفت ونامهربانی روزگار بر سیمای پر فروغت منزل کرد... ترا می جوییم با همان دلدادگی آن زمانی که هیچ اندوهی بر خانه دلت و بر جسم نحیفت منزل نکرده بود. رفتی تا دورترین بیکران هستی ، جایی که تنها رفتگان می دانند رفتنی بی بازگشت .کاش می ماندی وبا دستهای لطیفت که به عمق عشق بر دستهایمان می ماسید نوازشم می کردی .کاش چون پرستوها هر بهار به خانه باز می گشتی تو که نمی دانی مادر خانه را برایت آب وجارو کرده است گلدانها را بر پرچین ایوان مزین کرده است . باز گرد تا اندوه را از شانه ی خانه بزدایی باز گرد .... چه تلخ بود وداعت نازنین، سنگینی غرقاب بر دوش دریا را داشت. چه نا باورانه کوچ کردی رفتی که نگاههای ملتمس ما را نبینی که صمیمانه تقاضای بودنت را می کردیم رفتی که شرار سینه سوز جدایی را اول بار تو بر دلهامان حاکم کنی. چه زود بر خاک سیه بالین گرفتی . چه مستانه دنیا را به سخره می گرفتی و چه محجوبانه از دنیا بریدی رفتی تا لبخندهای با تو بودن را بر لبهایمان بخشکانی . رفتی تا لحظه لحظه با تو بودن خاطره هایمان باشد . رفتی که باران اشکهایمان را بر مزارت تماشا کنی . خواهرم شیرین جان کاش می ماندی و خود در سوگم می گریستی تا می دانستی در سوگ عزیز گریستن چه دشوار است شیرین جان خانه بی تو و زهرا پر از تنهایی است اندک اندک آرام با سپیده برگرد خانه را روشن کن مادرت منتظر است ودل معبر کوچه چشم به راهت دارد. + سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 12:7 نگارنده ستایش نرگسی |
می خواهم بدانی که تنها به یاد تو هر غروب چشم دلم را به آسمان می دوزم وترا که تمام منی به انتظا ر می نشینم . من خسته ام و دلگیر و تا فاصله ای دور با تو همسفر گشته ام . ترا بر گستره نگاه گرمم منزل داده ام خانه ای درخشان و منزه و تو ای تمام اسطوره ی زمین در من شکوفا شو...... بر من بتاب بر من روشنی ببخش . من خسته ام و رنجور وتا حریم هر چه بوییدنی است ترا می بویم و تا حریم هر چه گفتنی است ترا صدا می کنم . من از جدار لرزان یک سکوت برایت حرفها دارم برایت سبدی پر . برایت قلبی مالامال هدیه آورده ام. بگو هرگز نخواهی رفت بگو هرگز قلبم را نخواهی آزرد بگو چگونه می توانم با تو عشق را معنا کنم من قلبم را گم کرده ام من چشمانم را هدیه کرده ام من وجودم را به ارزانی یک محبت گرفتار بند نموده ام. من قلبم را می خواهم من چشمانم را می طلبم من وجود لبریز از شادیهایم را آرزو می کنم آیا کسی قلبم را ................ در من بغضی نهفته است در من غروبی به کمین نشسته است در من چشمی به انتظار مانده است در من قلبی در غم فسرده است در من نگاهی به تو به تو که از من دوری به انتظار خفته است بگو تا کی می توانم ترا منتظرباشم........................ من خسته ام و تنها وتنهایم وخسته.... و تو مسافری و رفته ای و رفته ای و مسافری... ومن به انتظار مانده ام ومن مانده ام به انتظار.... و تو کی باز می گردی از سفر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ وتو کی از سفر باز می گردی.........؟؟؟؟؟؟؟؟؟ + سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 0:6 نگارنده ستایش نرگسی |
« صدایم کن صدایت بوی آجرهای باران خورده را دارد و بوی مهربانی را..... » بارانی ترین بهار کجاست ؟؟؟ من بهار را گم کرده ام من تمام باران را گم کرده ام من دیر زمانی است گم کرده ام ........ شبی به دنبال تابوت خویش می گشتم تو نمی دانی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ من تابوت خویش را گم کرده ام من همه ی مردنم تو نمی دانی من زندگی ام را گم کرده ام... + دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 23:25 نگارنده ستایش نرگسی |
« تو نمی دانستی که به چه دلهره ای سیب را دزدیدم باغبان از پس من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز خش خش گامهای تو تکرار کنان می دهد آزارم که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت......... » + دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 23:10 نگارنده ستایش نرگسی |
نازنینم هر غروب کوچه ی دلم را بیاد طنین صدایت عطرآگین می کنم و از اشکهای لرزانم برایت خیابان را سنگفرش . و ترا می جویم در امتداد مهربانی- در کوره راه جوانی در صورت نقش آفرین آرزوهایم .مستی غبار کوچه را با طپش قلبم ادغام خواهم کرد و از ازدحام دهشتناک بی تو بودن گریزان خواهم بود من از تنهایی شبهای اندوه می نویسم و برایت نازنین دور از من سبدی عطر گل سرخ آورده ام .برایت از سرزمین ژرف نگاهم غزلی عاشقانه آورده ام تا با هر غروب از دریچه مهتاب بر نگاه منتظرم چشم بدوزی و مرا به فراخی دنیا تنها بنگری.... + دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 22:47 نگارنده ستایش نرگسی |
گریه که می کنی آسمان بهانه می گیرد گریه که می کنی بهار جوانه می زند ومن در امتداد یک تنهایی ترا جوانه می زنم ترا بهانه می کنم................. + دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 21:44 نگارنده ستایش نرگسی |
ای سفر کرده من . به جلال بی زوال زندگیم جلالی جاودانه ببخش . ای اسطوره تنهاییم تنهاییم را بزکی عاشقانه بزن . تو ای بهترین هستی موجود بیا با اشکهایم وضوی عشق بگیر و رو به قبله یگانه نماز بگذار . مسافر رفته ام باز گرد .................................. + دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 21:15 نگارنده ستایش نرگسی |
|
.............
